Umutsuzluk kitabına başladım bu gece Her satırda korku yudumluyor Kimi sayfada nefesimi tutuyorum Kahraman sessiz kaldıkça Ben riske giriyorum Belirsiz ifadelerle karşılaştıkça Kafamı toparlayamıyorum Okuduğum her cümle gözlerimi yoruyor, Bazen...
Benden aramamı beklemeyin. Aradım bulamadım. Ulaşamadım... Cesaretim kırıldı. Konuşamadım. Reddedilmekten korkuyorum... Siz arayın beni. Buradayım. Yerim belli... GÖKSEL ÇAKIR 2 ŞUBAT 2012
Kararsız kişilikler, belirsizliği seçenler, çabalamayanlar, sessiz kalanlar, tanımamazlıktan gelenler, sevdiğini söyleyemeyenler (bu tanımlar sanki erkeklere daha çok uyuyor) neden hep karşı taraftan bir şeyler bekler...
"Birgün bensizlik çalar kapını. Benli dünleri düşünür, avunursun... Sanma ki yalanlar içinde, ben gibi bir doğru bulursun." Nazım Hikmet
İnsan düşünür hep fani dünyadaki yeri nedir diye. Kadın, sorgulamalarına çok özel bir anda son verir. Rabb’inin lütfuyla taşıdığı can, onu öyle bir makama ulaştırmıştır...